gecmis

Bir kaç ay önce lise arkadaşlarımdan birinin düğünü vardı. Ben de düğüne iştirak ettim.  Arkadaşlarımın evlenmeye başlaması  ”artık yaşlanmaya mı başladık?” düşüncesini getirdi aklıma:) Yaş 25 yolun  yarısı değil belki, ama dostların birer birer evlenmesi, hatta çoluk çocuğa karışması an meselesiyken, “büyüdük  artık” demeden geçilmiyor. Neyse,  anlatmak istediğim mevzu çok başka…

Düğün salonuna geldim. Birer birer eski dostlar toplanmaya başladık.Her gördüğüm arkadaşa içtenlikle sarıldım ve bir şeyi fark ettim. Özlem… Bazı arkadaşlarla devamlı bazılarıyla arada sırada görüşüyordum, ama bazılarıyla 5 seneyi aşkındır görüşmemiştim. Bir süre sonra etraf dostlarla doldu ve sanki dostluğumuza kaldığımız yerden devam edercesine sıcak bir sohbet başladı. Herkes kısa da olsa yaşadıklarını, iş hayatını ya da öğrencilik hayatını anlatıyordu. Duygulanmamak elde değildi.

Hayat öyle bir şey ki zaman aktıkça geçmişi unutturuyor maalesef. Yeni yaşamlar, yeni dostlar derken geriyi unutuveriyoruz ne yazık ki. Bu dostun düğünü sayesinde bunun farkına vardım. Eski dostlarımızı, değer verdiklerimizi unutmamamız ve onlarla irtibatı koparmamamız gerek. Ara sıra da olsa dostları hatırımıza getirmek gerek.

Bu arada tüm evli arkadaşlara mutluluklar dilerim. Darısı daha evli olmayanların başına:)